De avonturen van een assertief ventje


Ik doe mijn uiterste best om mijn kinderen tot nette mensen op te voeden. Binnenshuis mag je best wel zeggen dat het “schijtweer is”, maar het is niet helemaal de bedoeling is dat je dat tegen de juf van de crèche zegt. Mevrouwen zijn Mevrouwen, Meneren zijn Meneren en als iemand je laat oversteken bij het zebrapad dan zwaai je even vriendelijk. Dat niet iedereen meer is ingesteld op kinderen die met twee woorden spreken blijkt als we in een klein speelgoedwinkeltje komen. “Ga maar even wat rond kijken Vin,” zeg ik, wanneer ik op zoek ben naar een leuk kadootje. … Lees verder De avonturen van een assertief ventje

Kleine ventje worden groot


Bijna 4 jaar geleden stond ik voor het eerst met Vinnie bij het consultatiebureau. Vinnie was een heel klein ventje in een veel te grote Maxi-Cosi die nog niet meer deed dan brullen met zijn ogen dicht. Ik was doodnerveus en vond het hele consultatiebureau avontuur maar zo zo. Woensdag waren we weer op het bureau. We zijn er de afgelopen jaren vaak geweest en kennen inmiddels goed de weg. “Daar kan ik altijd zo lekker spelen hè mam?” Zegt mijn mannetje als ik vertel dat het weer tijd is om te gaan. Dankzij zijn opmerking bedenk ik me direct … Lees verder Kleine ventje worden groot

Dat doet ´ie anders nooit hoor!


Ken je die reclame nog? Van die grote hond die dat kleine hondje op eet, waarop de eigenaar zegt: “Dat doet ‘ie anders nooit hoor!” Het doet me denken aan hoe moeders onderling doen over hun eigen kroost. Want ‘zo doen ze anders nooit hoor!’ Wat ik nog irritanter vind is als andere moeders zeggen ‘dat doet die van mij nooit!’ Want daar geloof ik dus geen barst van. Heb je ooit gehoord van kids die elke dag braaf hun eten oppeuzelen terwijl ze gebruik maken van een volledige bestekset? Nee? Ik ook niet. Heb je ooit gehoord kinderen die … Lees verder Dat doet ´ie anders nooit hoor!

Ode aan mijn jongste


“Lylaatje, ga eens dansen?”  Ritmisch swingt ze door de kamer. Haar armpjes gaan wild door de lucht en ze troeft zelfs Beyonce af met haar hippe dance moves. Lylaatje wordt groot. Ze is een echte dame. Ik verbaas me er regelmatig over. Ze wil zelf bepalen wat ze aan doet, draagt mijn kettingen als ze er zin in heeft en belt met mijn telefoon naar haar imaginary friends. Als ze ’s ochtends wakker wordt jammert ze: “uit, uit”. En als er niet snel genoeg iemand komt roept ze: “MAMA, UIT!” Ze zingt, voert gesprekken met haar broer en leest zelf … Lees verder Ode aan mijn jongste

Er was eens een alwetende mama…


“Zeg mama?’ Als mijn zoon zijn vraag met die twee woorden begint, dan weet ik dat ik onmiddellijk een deel van mijn hersenen in gang moet zetten dat normaal gesproken compleet genegeerd wordt. ‘Zeg mama?’ wordt namelijk steevast gevolgd door een moeilijke, wetenschappelijke of anderszins onoplosbare vraag. ‘Zeg mama, waarom zijn de lantaarnlampen nu aan?’ Pffieuw, gelukkig, die weet ik! ‘Omdat we anders de weg niet kunnen zien Vinnie. Dan is het te donker.’ Soms, als ik het juiste antwoord heb gegeven is mijn ventje tevreden. Helaas roept het antwoord op zijn vraag van vandaag alleen nog maar meer vragen … Lees verder Er was eens een alwetende mama…